Staw skokowy

staw_skokowy_1
Staw skokowy – jego górne piętro składa się z połączonych ze sobą kości piszczelowej, skokowej i strzałkowej, pomiędzy podudziem a stopą. Dolne piętro tworzą połączone ze sobą kość skokowa i piętowa. Funkcja obu pięter jest zsynchronizowana i połączona w trakcie aktywności stawu. W górnym piętrze odbywa się głównie zginanie podeszwowe i grzbietowe stopy, a w dolnym ruchy rotacyjne do wewnątrz i na zewnątrz. Główne urazy to skręcenia, zwichnięcia rzadziej złamania. Powikłaniami przy nieprawidłowym postępowaniu są utrwalone niestabilność i zmiany zwyrodnieniowe takie jak zwłóknienia, zwapnienia, rozległe blizny torebkowo- więzadłowe.
Skręcenia ? przy przekroczeniu fizjologicznego zakresu ruchu, np. przy nadmiernym obciążeniu zewnętrznego brzegu stopy dochodzi do uszkodzenia torebki stawowej oraz wzmacniających ją więzadeł. Najczęściej uszkodzeniu ulegają torebka stawowa oraz więzadła przedziału bocznego: strzałkowo-skokowe przednie, strzałkowo-piętowe, strzałkowo-skokowe tylne a przy większych urazach więzozrost piszczelowo ? strzałkowy. Najczęściej są to urazy niewielkie, naciągnięcia lub naderwania. Postępowanie wymaga schłodzenia, odciążenia a w późniejszej fazie rehabilitacji poprzez specjalne ćwiczenia stabilizacyjne, proprioceptywne i wzmacniające.
Ograniczenie ruchomości ? to efekt niewłaściwego postępowania w wielu przypadkach, najczęściej zbyt długiego unieruchomienia po urazach, zabiegach, zmniejszeniu zakresu ruchu towarzyszy ból wynikający z rozciągania obkurczonych struktur, lub zaburzeniami mechaniki stawu.
Niestabilności stawu skokowego -W dłuższym okresie czasu od urazu Pacjenci mogą zgłaszać uczucie niestabilności i uciekania stawu. Ruchomości fizjologicznej nie zabezpieczają niewydolne więzadła. Diagnostyka opiera się na testach klinicznych, często popartych obrazowaniem RTG w końcowych zakresach ruchu. USG umożliwia ocenę dynamiczną, a najdokładniej obrazuje MRI lub tomografia. W mniejszych niestabilnościach stosujemy leczenie zachowawcze: rehabilitację, ćwiczenia mięśni, taping, trening równoważny, stabilizujący. W dużych niestabilnościach stosuje się leczenie operacyjne – rekonstrukcja więzadeł. Rehabilitacja po operacji stawu skokowego jest konieczna aby odbudować prawidłowy mechanizm chodu i lokomocji.
Paluch koślawy to deformacja polegająca na stopniowym bocznym odchyleniu palucha w stawie śródstopno-paliczkowym. Przebiega wraz ze szpotawym ustawienie I kości śródstopia z poszerzeniem jej głowy. Deformacja postępuje z czasem. Pacjenci odczuwają przewlekłe bóle, mają problem z dobraniem obuwia związany z poszerzeniem stopy w części przedniej.
W przypadkach nasilonego bólu i dużej dysfunkcji pacjenta operacyjna korekcja polega na resekcji fragmentu I kości śródstopia oraz przywróceniu prawidłowej mechaniki pomiędzy paliczkiem a I kością śródstopia. Następnie Pacjenci przechodzą rehabilitację. Prawidłowo wykonany zabieg operacyjny prowadzi do ustąpienia dolegliwości i brak nawrotów deformacji.
Ścięgno Achillesa nazywane ścięgnem piętowym, to połączone razem końcowe ścięgna mięśni trójgłowego łydki tj. mięśnia brzuchatego i mięśnia płaszczkowatego. Przyczep tego ścięgna stanowi guz piętowy na dolnej i tylnej powierzchni. Między górną częścią guza piętowego a ścięgnem znajduje się kaletka maziowa odpowiadająca za prawidłowy ślizg ścięgna w pochewce.
Deformacja Haglunda i zapalenie kaletki ścięgna Achillesa. Oba te schorzenia daja zbliżony obraz kliniczny. Deformacją Haglunda nazywamy zniekształcenie tylno-górnej części kości piętowej wywołujące podrażnienie ścięgna Achillesa przez konflikt mechaniczny oraz zapalenie kaletki ścięgna Achillesa. Pacjent odczuwa ból w okolicy krawędzi pięty nasilający się po przeciążeniach, występuje ból uciskowy przyśrodkowo i bocznie od ścięgna Achillesa. Charakterystyczne jest odczucie ulgi przy chodzeniu boso. Leczenie zachowawcze polega na ćwiczeniach i zabiegach manualnych mających na celu odciążenie struktur oraz eliminację stanu zapalnego. Późna faza wymaga artroskopowej resekcja zniekształcenia kości piętowej, często wycięcia kaletki ścięgna Achillesa z odbarczeniem ścięgna.
Ostroga piętowa ? entezopatia rozcięgna podeszwowego, jest jedną z najczęściej występujących urazów w sportach wymagających ciągłego poruszania się tj. tenis, bieganie, piłka nożna. Może powstawać również przy źle dopasowanych butach, przy płaskostopiu, otyłości. Do powstania ostrogi, prowadzi stan zapalny, który zlokalizowany jest w miejscu złączenia kości pięty z rozcięgiem piętowym, a więc strukturą odpowiedzialną za ciągłe napinanie i rozluźnianie podczas chodzenia. W miejscu stanu zapalnego powstaje tzw. ostroga, czyli zwapnienie kostne w postaci guzka. Objaw ostrogi to przeszywający, kłujący ból zlokalizowany w środkowej części pięty, nasilający się podczas stąpania. Diagnozy dokonuje się poprzez wykonanie zdjęcie RTG. Leczenie polega na zastosowaniu leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych oraz rehabilitacji, odciążeniu chorej stopy, użyciu specjalistycznych wkładek do butów. Operacje wykonuje się tylko w sytuacji złamania ostrogi.

Komentuj

19 listopada 2014

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress